हृदयी वेदना अन,
मुखी त्रास कश्याला?
मनी वंचनांचे,
फास कश्याला?
सावर-आवर तूच,
तुजला कारण...
कुणी न जेथे तुझे
तेथे आस कश्याला?


नको हवे तर ..
पाश कश्याला?
स्वाभिमानाची..
लाज कश्याला?
टोचतात जे घास घश्याला
मनी त्याचा हव्यास कश्याला?

मुक्त विहंगावे आकाशी,
ठेवुनी मधुमास गडे,
विसरुनी सारे किंतु-परंतु,
 उमले ओठी तेव्हा,
  हास्य गडे.

शाप

               ते क्षण तेव्हाचे,

           झेलता मला आले नाही.

             दुःख माझेच होते,

         पण पेलता मला आले नाही.

        साऱ्या गोष्टीचा बाऊ होऊन,

       त्या मला हसून चिडवतात.

        माणूस असून सारे काही,

          करता तुला आले नाही.

     निसर्ग आणि देवही हसतो,

     माझ्या अश्या शांततेवर.

      सारे काही देऊनसुद्धा,

   आनंद लुटता तुला आला नाही.

     उसळतात मग लाटा जेव्हा,

    तरीही मी शांतच असते.

    चंद्र मिश्कील हसून बोलतो,

शाप माझा होता हेही सांगता तुला आले नाही.