आयुष्यचक्र...

कळी उमलते,

         फुल बनते.

सुगंध पसरवते,

        मनाला प्रफुल्लीत करते.

नंतर कोमजते.

           न सुगंध येतो.

न उरते ती प्रफुल्लता,

        मिटून जाते फुल मग..

आणि भासते असे...

         जसे मानवाचेही होते.

उमलून ,फुलून,

         सुगंध पसरवून

कोमजून, प्रफुल्लून,

         शेवटी मिसळते...

मग राखच..

           फक्त मातीत.

न उरते अस्तित्व,

          न उरतो  सहवास.

प्रत्येकाचं असंच....चालतं 

         ऋतुचक्र,आयुष्यचक्र.

कश्यासाठी...

कश्यासाठी अपेक्षा करावी  कुणाकडून,

जर एकटाच येतो जन्माला,

अन जातोही एकटच आपण.

रडावसं वाटल्यावर,

खांदा द्यायला कुणीच नसतं.

आपली मतं जाणून घ्यायला,

कुणी इथे रिकामं नसतं.

मग कुणाची साथ कशाला हवी,

एकट वाटल्यावर.

एकटचं रडून घ्यावं आपण,

मन दाटल्यावर.

तुम्ही कुणासाठी धावून गेलात,

पण तुमच्यासाठी धावायला कुणीच नाही.

त्यांच्यासाठी ते काहीही असो,

पण आपलं ते कर्तव्यच असतं.

आपलं,आपले आपणच म्हणतो,

जो तो स्वार्थ बघतो.

फटका बसला,भ्रम गेला कि,

तेव्हा डोळा उघडा होतो.

मग खूप उशीर झालेला असतो तेव्हा,

बिघडलेलं सारं सावरण्यासाठी.

तेव्हा खरं सुरु होतं जीवन,

आपण स्वतःसाठी जपण्यासाठी. 

मोह

जिथे मार्ग नसतो,
नेमकी तिथेच आपल्याला आशा वाटते..
वेडया झालेल्या मनाला फक्त,
खोटया समजुतीची दिशा लागते..

तुटण्यासाठी लागत नाही..

काही क्षणही नात्याला..

अख्खी आयुष्य उणी पडतात..

मात्र..तीच अलगद जोडायला.

आजसुद्धा माझी पहाट..

रोजप्रमाणेच सुनी होती.

सोबत अंधारलेलं एकटेपण अन.

तुझ्या हव्यासाची आहुती होती.

चौकट!

चौकटीत राहू जगणं म्हणजे..

अर्थहीन जीवन,अस्तित्वाचा खेळ.

चौकट तोडून जगणं..म्हणजे..

नियम तोडल्याची भीती,लढाई...

चौकटच ठरवते माणसाचं आयुष्य,

आणि बिघडवतेही  तीच.

चौकट बनते कधी स्वार्थी वृत्ती 

तर कधी नियम ..

माणूस मात्र गोंधळळेला ..

चौकटीतही..आणि चौकटी बाहेरही.